Her Şey Hakkında Belki De Hiçbir Şey

      2025 yılı korku-gerilim sineması açısından ilginç bir yıldı. Korkudan çok gerilime yaslanan, seyirciyi “bağırmadan” diken üstünde tutan yapımlar popüler olmaya başladı. Zach Cregger’ın yönettiği Weapons da bunların en dişlilerinden biri oldu. “Barbarian” ile zaten gözüne kestirdiğimiz Cregger, burada sinema liginin üst sıralarına oynamaya niyetli. Muhtemelen bir sonraki filminin fragmanında kocaman puntolarla “Barbarian ve Weapons’ın yönetmeninden” yazacaklar.   Hikâye basit bir gazete manşeti gibi başlıyor: Aynı sınıftaki öğrencilerden biri hariç hepsi, saat 02:17’de, sanki görünmeyen bir düdük çalmış gibi evlerinden koşarak uzaklaşıyor. Bir daha da dönmüyorlar. Evet, Shevchenko’nun gol sevincini andıran bir hız ve kararlılıkla. Ama Weapons , bu olayı bir polisiye gibi düz çizgide anlatmak yerine, modern bir karanlık masalı sanat sosuyla tabağımıza bırakıyor. Olayları farklı karakterlerin gözünden tekrar tekrar izliyoruz. Tekrar dediğime bakma; bu, sahne...

  Film, başarılı ressam Marianne’in izole bir adada yaşayan Héloïse’nin portresini yapma sürecini anlatıyor. Héloïse istekli olmadığı-olamadığı bir evliliğe zorlanmakta olan genç ve güzel bir kadın. O dönemin ataerkil toplumunun dayattığı baskılarla uğraşıyor. Damat adayı, evlilikten önce onu görmek istediği için portresinin yapılması isteniyor. Héloïse sürece karşı. Bu yüzden Marianne portreyi gizlice yapmak zorunda kalıyor. Bu, görücü usulü değil; ailenin verdiği bir karar evliliği. O dönemlerde gelinler evde kalamaz, böyle de saçma bir yapı hakim dünyaya. Héloïse’nin ablası intihar etmeseydi gelin o olacakmış bunu da sonradan öğreniyoruz. Ama aile bu duruma rağmen olayı pek sallamamış olacak ki hala evlilik işlerine devam ediyor. Evde bu ikili dışında bir de hizmetçi Sophie var. Annesi gidince üç kadın arasında sınıf farkı ortadan kalkıyor. Kontes’in adı bile anılmıyor ama düzeni ve otoriteyi simgeliyor.    Marianne, Helöise’ e dost gibi yaklaşıp aklında kalanları ge...

    2024 yılında belli korku filmleri için inanılmaz rüzgar estirilmişti. Abigail, The First Omen, Late Night With the Devil, In A Violent Nature, Alien:Romulus ve Nosferatu heyecanla bekleyip izlediğim filmlerdendi ve hepsi de beklentimi karşılamıştı. Longlegs’e de gelince beklentilerim daha yukarılarda olsa da beğendim. . Osgood Perkins’in yazıp yönettiği Longlegs, seri katil konusunu gotik bir The X-Files bölümüne evirip gişede büyük bir başarı elde etti. Düşük bütçesinin kat be katını Neon’un harika pazarlama taktiği ile kazanmış oldu.   Filmin konusunu, değişik, paranormal metotlarıyla birçok insanın ölümünden sorumlu olan bir seri katili yakalamaya çalışan FBI ajanı Lee Harker'ın soruşturma süreci oluşturuyor. Yetenekli ama toy FBI Ajanı Lee Harker, Longlegs davasına atanır. Beklenmedik gelişmeler ve kanıtlar ortaya çıktıkça Harker Longlegs ile arasında bir bağ olduğunu fark eder ve olaylar gelişir.  Yazının bundan sonrası spoiler ile karışık olacak.  ...

   Suratsız ve huysuz bir tarih öğretmeninin (Paul Giamatti), okul tatilinde gidecek yeri olmayan bir sorunlu öğrencinin (Dominic Sessa) ve acılara dalmış çıkmış bir geçmişi olan okulun aşçısının (Da’Vine Joy Randolph) tatil boyunca okulda kalmalarını anlatan bir film The Holdovers. Hüzünlü ve eğlenceli bir yılbaşı filmi. Güldüren, gözleri dolduran ama en sonunda da güzel bir his bırakan bir film olmuş. Tuz kıvamı mükemmel olan bir yaz yemeği gibi de diyebiliriz.   Filmimizin üç ana karakteri de dibine kadar keder ve acının pençesinde. Hepimizin hayatında daha önce karşısına çıkan sıradan insanlar. Sorunlu ergen, kıl hoca ve tatlı-huysuz okul çalışanı abla. Bu sebeple de izlerken empati yapmamak imkânsız. Bu üçlü birbirini tanıdıkça şaşırıyoruz ve onlar da birbirlerine şaşırıp ön yargılarını kırıyor. Kampüste geçen zorunlu tatilleri karakter gelişimlerinin temelinde farklı bir noktaya geliyor. Kalbimdeki Aragorn, Legolas ve Gimli üçlüsünün tahtını epey bir sarstıklarını...

   Aftersun, yönetmen Charlotte Wells’in ilk uzun metrajlı filmi. Festivallerde hakkında yapılan övgü dolu yorumlar ile lettterboxd hesabımda izleme listeme girdi ve bundan bir hayli zaman sonra da izleme fırsatı buldum.  Yazıda yine baştan aşağı spoiler olacak, oldukça sade bu filmi spoiler olmadan 2 paragrafta yazıp bitirebilirdim anca.   Filmin konusuna gelecek olursak da 11 yaşındaki Sophie ile 31 yaşındaki babası Calum’un Türkiye’de yaptığı kısa bir tatil ve ikilinin bu tatil sırasındaki duygu durumları. Doksanların Türkiye’si ve Fethiye taraflarındaki bir tatil köyü, ama nerede olduğumuzun çok da bir önemi yok bu hikâyede. Fethiye tahminim de İngiliz turist sayısı ve arka plandaki paraşütler. Calum eşinden boşanmış ama bu ayrılık kızıyla olan ilişkisini asla etkilememiş. Sorunlu baba-kız durumları filmde yok. Ama Calum derin hüzünlere boğulmuş bir baba. Erken yaşta baba olmanın getirdiği yük müdür, eşinden boşanmış olması mı yoksa kızından uzak kalması mı b...

  Anora’yı Filmekimi’nin İzmir ayağında bilet bulamadığım için izleyememiştim. Sonrasında vizyona girince izleme fırsatı buldum. 3 hafta sonrasında bir daha sinemada izledim, ilk izlediğimde bir tık dikkatimin dağınık olduğunu ikinci izleyişimde fark ettim.  Yazı baştan aşağıya spoiler ile olacak bu arada.   Çektiği bağımsız filmler ile adından söz ettiren Sean Baker’ın yönettiği filmin başrolünde Mikey Madison var. İlk olarak kendisini Once Upon a Time in... Hollywood filminde görmüştüm. Sonrasında da Scream serisinde psikopatik siması ile aklımda kalmıştı. Ama tanınmaya ve parlamaya başlaması Better Things dizisiyle olmuş aktrisin.   Film, erotik dansçı ve seks işçisi olan Ani (Anora isminden pek hoşlanmıyor) ve oligark multi milyarder Rus ailenin genç veliahttı gevşek Ivan arasında birkaç haftada yaşananlar üzerinden ilerliyor. Rusça konuşabilmesinin avantajıyla çalıştığı gece kulübünde tanıştığı Ivan ile kal...